Οι πιο γνωστές άριες του Πουτσίνι για όσους τις ακούν για πρώτη φορά

Τι είναι μια άρια

Η άρια είναι ένα αυτοτελές κομμάτι για μία φωνή, συνήθως μέρος ενός μεγαλύτερου έργου όπως μια όπερα. Διαφέρει από το ρετσιτατίβο, που είναι πιο ομιλητικό και προωθεί την πλοκή: οι άριες είναι μελωδικές και δομημένες, μεταφέρουν συναίσθημα και αναδεικνύουν τη δεξιοτεχνία του τραγουδιστή. Ένα ντουέτο ενώνει δύο φωνές με τον ίδιο τρόπο. Μια ρεσιτάλ συνθέτει άριες και ντουέτα σε ένα πρόγραμμα, ώστε να ακούσετε τις κορυφαίες στιγμές πολλών όπερων σε μία ώρα, χωρίς να παρακολουθήσετε τις ιστορίες που τις συνδέουν.

Σοπράνο και τενόρος

Οι βραδινές συναυλίες του φεστιβάλ δίνονται από δύο σολίστ με πιάνο, συνήθως μια σοπράνο και έναν τενόρο. Στις όπερες του Puccini το δίδυμο αυτό αποτελεί την καρδιά του δράματος: ο Rodolfo στη La bohème, ο Cavaradossi στην Tosca και ο Pinkerton στη Madama Butterfly είναι όλοι τενόροι, ενώ η Mimì, η Tosca και η Cio-Cio-San είναι όλες σοπράνο. Μια συναυλία για αυτές τις δύο φωνές μπορεί επομένως να αντλήσει από τα ερωτευμένα ζευγάρια των πιο γνωστών ιστοριών του, το ένα μετά το άλλο.

Λα Μποέμ

Η Μποέμ διαδραματίζεται στο Παρίσι γύρω στο 1830 και αφηγείται την ιστορία ενός ποιητή, του Ροντόλφο, και μιας ράφτρας, της Μιμί, μέσα σε μια παρέα φτωχών φίλων. Έκανε πρεμιέρα την 1η Φεβρουαρίου 1896 στο Teatro Regio του Τορίνο, σε τέσσερις πράξεις, στα ιταλικά, σε λιμπρέτο του Λουίτζι Ίλικα και του Τζουζέπε Τζακόζα. Η διάσημη μουσική της περιλαμβάνει το Che gelida manina του Ροντόλφο, το Sì, mi chiamano Mimì της Μιμί, το ντουέτο τους O soave fanciulla και το Βαλς της Μουζέττα, Quando me'n vo'. Οποιοδήποτε από αυτά θα μπορούσε να εμφανιστεί σε ένα πρόγραμμα Πουτσίνι.

Τόσκα

Η Τόσκα διαδραματίζεται στη Ρώμη τον Ιούνιο του 1800 και έκανε πρεμιέρα στις 14 Ιανουαρίου 1900 στο Teatro Costanzi της Ρώμης. Αποτελείται από τρεις πράξεις, στα ιταλικά, και βασίζεται στο έργο του Victorien Sardou La Tosca. Το σόου-στοπ της σοπράνο είναι το Vissi d'arte στη Β' Πράξη, που τραγουδά η ίδια η Τόσκα, ενώ η πιο γνωστή άρια του τενόρου είναι το E lucevan le stelle στη Γ' Πράξη, που ερμηνεύει ο ζωγράφος Καβαραντόσι. Το Recondita armonia του Καβαραντόσι από την Α' Πράξη είναι μια ακόμη άρια που μπορούν να αξιοποιήσουν τα προγράμματα ρεσιτάλ.

Μαντάμ Μπάτερφλαϊ

Η Μαντάμ Μπατερφλάι διαδραματίζεται στο Ναγκασάκι και ακολουθεί την Τσό-Τσό-Σαν, μια νεαρή Ιαπωνέζα, και τον υπολοχαγό Πίνκερτον, έναν αξιωματικό του αμερικανικού ναυτικού. Έκανε πρεμιέρα στις 17 Φεβρουαρίου 1904 στη Σκάλα του Μιλάνου και έτυχε τόσο κακής υποδοχής που μνημονεύεται ως μια περιβόητη αποτυχία. Ο Πουτσίνι την αναθεώρησε, και η νέα εκδοχή στέφθηκε με επιτυχία στην πρώτη της παράσταση στη Μπρέσια στις 28 Μαΐου 1904. Η πιο γνωστή άρια της είναι το Un bel dì, vedremo της Τσό-Τσό-Σαν, ενώ διάσημα είναι επίσης το ντουέτο αγάπης και η Χορωδία των Μελισσών.

Ο Τζιάνι Σκίκι και το Ω, καλέ μου μπαμπά

Το «O mio babbino caro», που σημαίνει «Ω, αγαπημένε μου μπαμπά», είναι μια άρια για σοπράνο από τον «Gianni Schicchi», μια κωμική όπερα μονής πράξης του Puccini με λιμπρέτο του Giovacchino Forzano. Τη τραγουδά η Lauretta στον πατέρα της, τον Schicchi, όταν ένας οικογενειακός καβγάς απειλεί να τη χωρίσει από τον άνθρωπο που αγαπά. Ο «Gianni Schicchi» αποτελεί μέρος του «Il trittico», που έκανε πρεμιέρα στις 14 Δεκεμβρίου 1918 στη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης. Η άρια είναι σύντομη, λυρική και μια απαλή αντίθεση στις ραδιουργίες που την περιβάλλουν.

Τουραντό και Nessun dorma

Το «Nessun dorma» είναι μια άρια για τενόρο, την οποία ερμηνεύει ο άγνωστος πρίγκιπας Καλάφ στην τελευταία πράξη της «Τουραντότ», μόνος στους κήπους του παλατιού τη νύχτα. Ο Πουτσίνι πέθανε στις 29 Νοεμβρίου 1924 αφήνοντας την όπερα ημιτελή, και ο Φράνκο Αλφάνο ολοκλήρωσε την παρτιτούρα από τα σκίτσα του. Στην πρεμιέρα, στις 25 Απριλίου 1926 στη Σκάλα, ο Τοσκανίνι σταμάτησε την ορχήστρα στον θάνατο της Λιού και είπε στο κοινό ότι ο μαέστρος είχε πεθάνει σε εκείνο το σημείο. Η ερμηνεία του Λουτσιάνο Παβαρότι στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 έκανε την άρια γνωστή πολύ πέρα από τα όρια της όπερας.

Διαβάστε στη συνέχεια: Ο Πουτσίνι στη Λούκκα: τόπος γέννησης και παιδικά χρόνια

Ακούγοντας ένα ρεσιτάλ με πιάνο

Σε ένα ρεσιτάλ, ο πιανίστας αναλαμβάνει τον ρόλο που παίζει η ορχήστρα στην όπερα, έτσι ακούτε τις φωνές από κοντά και την αρμονία σε πιο λιτή μορφή. Ο Puccini έγραφε στα ιταλικά και οι άριες τραγουδιούνται στα ιταλικά. Δεν χρειάζεστε τα λόγια για να ακολουθήσετε το συναίσθημα, και το να διαβάσετε την ιστορία κάθε όπερας εκ των προτέρων κάνει τη βραδιά πιο πλούσια. Επειδή το φεστιβάλ αλλάζει ερμηνευτές και προγράμματα από βραδιά σε βραδιά, αντιμετωπίστε αυτόν τον οδηγό ως χάρτη του ρεπερτορίου του Puccini, όχι ως σειρά εκτέλεσης για τη δική σας βραδιά.

Τι δεν μπορεί να σου προσφέρει μια ρεσιτάλ

Ένα ρεσιτάλ σού προσφέρει τις φωνές, το πιάνο και την αίθουσα, όχι τη σκηνοθεσία. Δεν υπάρχουν σκηνικά, κοστούμια ή ορχήστρα, και κάθε άρια στέκει μόνη της χωρίς την πλοκή γύρω της. Αν θέλεις μια ολοκληρωμένη παραγωγή όπερας του Πουτσίνι, το θερινό φεστιβάλ στο Torre del Lago είναι η άλλη διαδρομή. Αν θέλεις μία ώρα από τις πιο γνωστές μελωδίες του στην πόλη όπου γεννήθηκε, το ρεσιτάλ της Lucca είναι η πιο κοντινή επιλογή, και έρχεται με τις άριες ήδη επιλεγμένες από το φεστιβάλ.

Διαβάστε στη συνέχεια: Το Torre del Lago: Η βίλα και το φεστιβάλ του Πουτσίνι